06 15 92 86 34 info@parioli.nl
Selecteer een pagina

 Our story

 

Waarom begint een typisch beta-gezin een modebedrijf? In dit verhaal vertellen we iets over onze achtergronden en de aanleiding om Parioli te starten. Een verhaal over eigenwijsheid en eindexamengala’s.

 

Het gezin

De drijvende krachten achter Parioli zijn Sanne, Giò en Yvonne. Alle drie zijn we al van jongs af aan met mode bezig, elk op onze eigen manier.

Yvonne (links) naait al sinds haar vijfde. In ieder geval had ze een naaimachientje op haar Sinterklaasverlanglijstje staan op die leeftijd. Ze wist dat het machientje van metaal was en had bedacht dat ze het dus moest kunnen horen vallen als het door de schoorsteen ging (later ging ze natuurkunde studeren, dat verklaart misschien iets). Ze probeerde ’s nachts wakker te blijven om te horen of haar liefste wens vervuld zou worden. Ze heeft hem nooit horen vallen, maar kreeg hem wel met pakjesavond. Als we dit moment als het begin van haar naai-carrière beschouwen, heeft ze inmiddels haar 50-jarige jubileum al achter de rug. 

Sanne (midden) was ook al jong met mode bezig. Ze tekende samen met haar vriendin Gita eindeloos ontwerpen. De meeste van haar eerste ontwerpen zouden nu niet aan de eisen van Parioli voldoen. Het was allemaal nogal uitdagend. Ze diende al wel heel jong verzoeken in: “Mama, wil je een pakje voor mij maken met een rok en een jasje? Zo strak dat ik er wel in kan lopen, maar niet in kan fietsen? In citroengeel?” Dus ging ze als 6-jarige korte tijd gekleed in een mantelpakje. Op die dagen kon ze niet op haar stoere BMX naar school. Later, op de middelbare school, had ze een zaterdagbaantje bij een high end modezaak. Van de eigenaresse leerde ze hoe je vrouwen tot hun recht laat komen door middel van kleding. Ze is altijd verzoeken blijven indienen, maar die zijn sinds haar zaterdagbaantje wel een stuk gedetailleerder geworden. Ze is ook veel kritischer geworden ten aanzien van het resultaat. Het is niet snel goed genoeg… Maar tot opluchting van Yvonne keurt ze ook bij grote ontwerpers details over pasvorm en afwerking af. 

Over het modegevoel van Giò (zittend) in haar eerste levensjaren hebben we het liever niet. Het meest positieve dat we erover kunnen zeggen is dat het ‘authentiek’ was. De trui van Ernie (uit Sesamstraat) was haar favoriete trui. Verder was ze uitgesproken goed in ‘mix &match’: een oranje gebloemde maillot met een kleurrijk gestreept t-shirt en daar overheen (!) een bikinitopje… je moet ergens beginnen. Toch maakte Giò op de middelbare school een werkstuk over haar belangrijkste waarden. Schoonheid stond in de top 3. En het moet gezegd worden dat ze daarin nogal een ontwikkeling heeft doorgemaakt sinds haar vierde. Nu is mooi voor haar veel belangrijker dan praktisch. Ze studeerde wis- en natuurkunde (genetische afwijking, kan ze niets aan doen). Gemiddeld is de aandacht voor kleding en uiterlijk onder die groep studenten beperkt (je zou dit een understatement kunnen noemen). Maar Giò ging rustig in de meest elegante jurken naar college. “Ik heb gewoon zin om er mooi uit te zien vandaag” was vaak haar toelichting. Achteraf zit er eigenlijk toch wel lijn in: ze heeft nooit een boodschap gehad aan wat haar omgeving vond dat ‘normaal’ was.

Giò begon haar modecarrière overigens in de herenmode. Haar eerste ontwerp was een stropdas…

 

Op de familiefoto zie je behalve Yvonne, Sanne en Giò ook Jonathan. Hij vindt het idee van een groot, succesvol modebedrijf erg leuk en steelt graag de show tijdens fotoshoots. Wanneer er vervolgens gewerkt moet worden is hij op subtiele wijze verdwijnseld … Hij komt hiermee weg vanwege zijn briljante gevoel voor humor. Bart, man en vader van dit gezelschap, is de fotograaf en daarom, zeer naar zijn eigen tevredenheid, niet in beeld op de familiefoto. Je ziet hem wel als ontvanger van de stropdas, enige jaren geleden smile 

 

Hoe het allemaal begon

De aanleiding om Parioli te starten was een uit de hand gelopen eindexamengala festijn.

Het begon met een vakantie van Sanne en haar vriendinnen naar Corfu. Sanne was toen 16. Yvonne vond dat doodeng, maar vond wel dat ze haar dochter de ruimte moest geven. In een emotionele bui, op de avond voor vertrek, beloofde ze Sanne en haar 5 vriendinnen om voor allemaal een galajurk te maken als ze samen heelhuids terug zouden keren.

En zo zaten we enkele maanden later aan een grote tafel met tijdschriften (in 2008 bestond Pinterest nog niet), schetsen en stofstalen. Voor elk meisje gingen we op zoek naar een model dat haar figuur maximaal zou flatteren. Het gaat hier om 6 slanke meiden van 17/18 jaar, dus waar hebben we het over? Nou, die meiden zelf hadden nogal wat kritiekpunten wat betreft hun eigen figuur: te kleine borsten, geen mooie huid op de rug, te korte benen, etc. Achteraf hebben we daar al onze eerste nuttige les geleerd: lang niet alle figuurissues zijn voor buitenstaanders herkenbaar.

Twee maanden lang hebben we gezocht, gepast en aangepast. De avond zelf was een succes, maar eigenlijk was de voorbereiding leuker. Vooral de finale passessie. Yvonne krijgt nog steeds tranen in haar ogen als ze daaraan terugdenkt: 6 stralende meiden die zich prachtig voelen in de jurk die helemaal voor hun gemaakt is. De transformatie van meisje naar jonge vrouw voltrok zich voor haar ogen.

In ons gezin houden we erg van tradities. En geslaagde evenementen zijn al snel een traditie. Dus 2 jaar later, toen Giò eindexamen deed, maakten we weer 6 galajurken. En dit keer zou de avond zelf ook onvergetelijk worden. Compleet met diner vooraf, 2 taxi’s voor de deur (voorbijganger: “Oh, kijk, zij hebben echt volgauto’s”) en een ‘bordes’-foto bij ons op de stoep. Het was inderdaad onvergetelijk. Het meest onzekere meisje uit de groep ging als een diva de deur uit. We hadden meegemaakt hoe kleding je eigenwaarde kan veranderen. De basis voor Parioli was gelegd.

 

0 0